مختصری از زندگی حاج محمد نوتی زهی

بنیان‌گذار روستای محمدآبادحرماگی

حاج محمد نوتی زهی، یکی از شخصیت‌های برجسته و تاثیرگذار منطقه، در جوانی و در دوران پیش از انقلاب ، در شغل گمرک مشغول به فعالیت بودند. زندگی ایشان به عنوان یک انسان دلسوز، فهیم و با دانش، همواره در یاد و خاطره مردم باقی مانده است.

در آن زمان، خانه و محل کار حاج محمد در محلی به نام چاه دیوان، بین زاهدان و زابل قرار داشت. پس از فوت همسرشان، گراناز، ایشان به همراه تنها یادگار همسرشان ،  در آنجا به خدمتگزاری ادامه دادند. ( پسر اولشان حاج ملا محمد حنیف بودند) .

در ادامه، حاج محمد با خانمی به نام حاج زربخت ازدواج کردند که حاصل این پیوند دو پسر دیگر به نام های حاج غلام و اکبرو سه دختر بود.
حاج محمد که انسانی خودساخته و سختکوش بودند، برای کمک و یاری رساندن به اطرافیان از هیچ کوششی فرو گذار نمی کردند. از ویژگیهای منحصر به فردشان، آنگونه که بزرگان تعریف کرده و می کنند، صبر زیاد و فروتنی ایشان بود. ایشان در شکار هم بسیار ماهر بودند. پدرم حاج محمد حنیف همیشه می گوید : پدربزرگت حاج محمد وقتی از راهی عبور می کرد با حافظه ی عالیشان آن مکان را با تمام ویژگیهایش در خاطر می سپردند و اگر دوباره از آن مسیر حتی پس از سالها عبور می کردند دقیقا محل آب چاه و یا چشمه ای که بود به سادگی به خاطر می آوردند و همراهانش را راهنمایی می کردند...

حاج محمد نوتی زهی نه تنها به عنوان یک دیندار و پرهیزکار نمونه شناخته می‌شد، بلکه با روحیه‌ای بلند و سخت‌کوش، تصمیم به ساخت قناتی در محلی گرفت که بعدها به نام محمدآبادحرماگی نام گرفت. حاج محمد بلافاصله بعد از ازدواج دومشان کار ساخت قنات را آغاز کردند. و با وجود تمسخر اطرافیان، ایشان با توکل به خداوند و با تلاش و کوشش بی‌نظیر خود، قنات را به سرانجام رساندند.

در ابتدا دوستان صمیمی از اقوام تصمیم داشتند ( حاج روشن، حاج ملا محمدحلیم، حاج غلام محمد) در راه اندازی و کار قنات شریک شوند، اما پس از مشورت با یکدیگر و بررسی حساب و کتاب و مخارج قنات به این نتیجه رسیدند که نمی توانند از پس مخارج آن بربیایند که قول معروف مرحوم حاج روشن این بود که ما از پس خرج بیل و کلنگ بر نمی آییم . 

پس، حاج محمد بخاطر کارمند بودن و حقوقی اندک که از اداره گمرک می گرفت، با سختی و مشقت فراوان و با یاری الله سبحان،بالاخره موفق شدکار حفر قنات را آغاز کند و پس از مدتی آب قنات را جاری سازد... اما کار قنات همچنان ادامه داشت،..

پس از مدتی  وقتی حاج غلام محمد دوست و یار صمیمی حاج محمد، که برادر خانم حاج محمد نیز بودند به سلامتی از سفر تهران که بخاطر درمان بیماری و جراحی که داشتند، به سلامتی برگشتند، حاج محمد به ایشان، که از شخصیت‌های شرافتمند و مامور دادگستری بودند، همکاری کردند و یک دانگ از قنات را به ایشان دادند تا هم همسایه ای مورد اطمینان داشته باشند و هم در کنار هم زندگی خوبی را تجربه کنند. حاج غلام محمد نیز شخصیتی مشابه حاج محمد داشت و مورد اعتماد همگان قرار گرفت. ایشان مبلغ هزار تومان برای مخارج سهم یک دانگش پرداخت کردند، کار قنات همچنان ادامه داشت، برای حفر چاههای جهت  پیدا کردن چشمه های بیشتر برای قنات، نظم دادن و محکم نمودن سقف معبر قنات و لایروبی و ... .

پس ازشراکت به اینگونه که پنج دانگ از قنات و زمین های روستا متعلق به حاج محمد و یک دانگ سهم حاج غلام محمد. و  اینگونه برنامه ریزی کردند : به این صورت که مخارج کارگران و مغنی قنات را یک روز حاج غلام محمد پرداخت می کرد و مخارج و هزینه های پنج روز دیگررا حاج محمد متقبل می شدند. طی بررسی یادداشت های مرحوم حاج محمد، چشمم به صفحاتی از یادداشت های روزانه ی مخارج کارگران و مغنی های قنات افتاد که دست فرزند کوچکشان محمداکبر هستند...

وجه تسمیه نام روستای محمدآبادحرماگی از نام بنیان‌گذار آن، حاج محمد نوتی زهی، گرفته شده است. این روستا به نمادی از زحمات و تلاش‌های ایشان تبدیل شده است.

حال ما فرزندان و نوه های آن دو بزرگوار باید همیشه در یاد داشته باشیم که این روستا و قنات چگونه و با چه سختیهایی بدست آمد و ساخته شد، همواره در زنده نگه داشتن یاد و خاطره ی آن بزرگان و رفتگانمان باشیم و به هیچ وجه نگذاریم تا قنات و روستا با غفلت مان از بین برود...
اخلاق نیک و مردم داری هایشان را سرمشق زندگی مان قرار دهیم و مقداری از همت والا و سخت کوشی شان را به ارث ببریم و در زندگی بکار بگیریم.

در نهایت، لازم به ذکر است که این دو دوست و همکار پس از وفاتشان در آرامگاه چشمه زیارت در کنار یکدیگربه آرامی آرمیدند و ارواحشان به سوی پروردگارشان شتافتند. یادشان گرامی و دسترنج آنان ابدی و ماندگار باد.

دعا کنیم که الله سبحان ما فرزندان و نوه های این عزیزان را در پناه خویش از بد دلی و چند دستگی حفاظت و آنقدر درک و اندیشه و دوراندیشی نصیب مان بفرماید تا تحت تاثیر بدخواهان و فتنه انگیزان قرار نگیریم و همیشه همچون گذشتگان مان با محبت و دوستی تا لحظه ی آخر عمرمان، در کنار یکدیگر زندگی کنیم و با عزت و آبرومند و با حسن عاقبتی که الله سبحان با فضل و رحمتش نصیب مان می فرماید، با کوله باری از خوبیها به دیدار معبود و به جمع رفتگان مان برویم.

عبدالقیوم نوتی زهی

منبع: وبسایت محمدآبادحرماگیhttps://notizahi.blogsky.com